Boşanma, aile sisteminde sadece yapısal bir değişim değil, çocuğun sosyal, akademik ve duygusal dünyasında köklü bir dönüşümdür. Bilimsel veriler, bu sürecin risklerini net bir şekilde ortaya koyarken; doğru ebeveynlik tutumları ve okul temelli müdahalelerin çocuklarda nasıl bir "dayanıklılık kalkanı" oluşturabileceğini de kanıtlamaktadır.
Modern Ailenin Dönüşümü ve Okulun Rolü
Günümüzde boşanma, çocuk popülasyonunun önemli bir kısmını etkileyen küresel bir fenomene dönüşmüştür. Türkiye ve dünya genelindeki benzer trendler, eğitimcilerin ve ruh sağlığı uzmanlarının "boşanmış aile çocuğu" olgusuna daha yakından bakmasını zorunlu kılıyor. Connolly ve Green (2009), okul danışmanlarının bu çocukların hayatındaki kritik rolüne dikkat çekerken, boşanmanın bir "son" değil, iyi yönetilmesi gereken bir "geçiş süreci" olduğunu vurgular.
Boşanma Süreci
Gelişimsel Alanlarda Risk
Araştırmalar, boşanmış ailelerden gelen çocukların, evli ailelerdeki akranlarına kıyasla belirli alanlarda geri kalma riski altında olduğunu göstermektedir.
Dışa Vurum ve Davranış Sorunları: Boşanma süreciyle birlikte agresyon, otoriteye başkaldırı ve uygunsuz davranışlarda belirgin bir artış görülebilir. Boşanma sürecindeki ailelerdeki çocukların davranış bozukluğu ve antisosyal eğilimler gösterme olasılığı oldukça yüksektir.
Akademik Performans: Boşanma sonrası çocukların akademik başarıda düşüş yaşanması sık görülen bir durumdur. Ancak Emery (2003), bu düşüşün yoğun kaygı, sınıfta odaklanma güçlüğü ve ebeveyn denetiminin azalması gibi faktörlerle ilişkili olduğunu belirtir. Özellikle babanın eğitim sürecine katılımının devam etmesi, bu akademik gerilemeyi durduran en önemli unsurlardan biridir.
Duygusal ve İçselleştirilmiş Çatışmalar: Kaygı ve depresyon gibi belirtiler, boşanmanın ilk evrelerinde normatiftir. Ancak bu duygusal yükün etkileri yetişkinlikte de devam edebilir.
Çatışma Sarmalı
En önemli bulgulardan biri, boşanmanın kendisinden ziyade maruz kalınan çatışma düzeyinin belirleyiciliğidir. Kelly (2000), birçok psikolojik belirtinin aslında boşanmadan yıllar önce, huzursuz evlilik ortamında başladığını belirtiyor.
Kapsüllenmiş Çatışma: Ebeveynler kavga etseler dahi, bu kavgaları çocuğun önünde yapmayıp çatışmayı kendi aralarında çözümlerlerse, çocukların uyum düzeyleri huzurlu ailelerdeki çocuklarla benzerlik gösterebilir.
Sadakat Çatışması: Ebeveynin çocuğu diğer ebeveyne karşı kışkırtması ya da tartışmalarda koz olarak kullanması, çocukta çözülmesi oldukça zor bir içsel baskı yaratabilir.
Koruyucu Faktörler ve Dayanıklılık
Boşanma sonrası her çocuk travmatize olmaz. Lansford (2009) ve Kelly & Emery (2003) süreci kolaylaştırıcı unsurları şöyle sıralar:
Yetkin Ebeveynlik: Velayeti üstlenen ebeveynin psikolojik esnekliği, çocuğun en büyük korunağıdır. Sıcaklık ve disiplin arasındaki dengeyi koruyan bir ebeveynlik tarzı, çocuktaki uyum problemlerini minimize edecektir.
Çevresel İstikrar: Boşanmanın ardından yaşanabilecek maddi olanak değişiklikleri, çocuk için semt, okul ve arkadaş değişimine de yol açtığı için stresi arttırabilir.
Cinsiyet ve Yaş Dinamikleri: Bazı çalışmalar erkek çocukların boşanma sonrası anneleriyle daha fazla çatışma yaşadığını ve fiziksel çevre değişimlerinden daha olumsuz etkilendiğini göstermektedir. Çocukların yaşları da büyüdükçe bu aile içi çatışmaları çözümlemek zorlaşabilir.
Danışmanlar İçin Müdahale Yöntemleri
Farklı literatürler, sadece teşhis koymakla kalmaz, çözüm yollarını da sunar:
Sosyal Destek Grupları: Çocukların kendi hikâyelerini akranlarıyla paylaşması, "yalnız değilim" algısını pekiştirir.
Ebeveyn Eğitimi: Boşanma eğitimi programları, ebeveynlerin kendi hayatlarını yaşarken çocuklarının ihtiyaçlarını ihmal etmemelerini sağlayacak becerileri kazandırır.
Öneriler: Bu Bilgileri Hayata Nasıl Geçiririz?
Aileler İçin:
Dürüstlük ve Netlik: Çocuğa boşanma kararını, onun anlayacağı bir dille, her iki ebeveyn birlikteyken açıklayın.
Ulaşılabilirlik: Velayeti almayan ebeveyn ile olan görüşmelerin "ziyaret" değil, ebeveynlik zamanı olduğunu unutmayın. Derslere yardım etmek gibi rutin aktivitelere odaklanın.
Eğitimciler İçin:
Etiketlemeden Kaçının: "Boşanmış aile çocuğu" etiketinin çocukta düşük öz-yeterlilik algısı yaratabileceğini unutmayın.
Gözlemci Olun: Akademik başarıdaki ani düşüşleri bir "disiplin sorunu" olarak değil, bir "yardım çağrısı" olarak değerlendirin.
Sonuç: ‘Sorunlu Aile’ Değil, Değişim Süreci
Boşanmış ailelerden gelen gençlerin ifade ettiği "acı hatıralar", birer patoloji (hastalık) kanıtı değildir. Bu hatıralar, zorlu bir yaşam olayına verilen insani tepkilerdir. Farklı araştırmaların bize öğrettiği en büyük ders şudur: boşanma bir kader değildir. Eğer ebeveyn çatışması kontrol altına alınırsa, ekonomik destek sürdürülürse ve çocuk uzmanlar tarafından desteklenirse; bu çocuklar hayatın zorluklarıyla baş etme konusunda daha dayanıklı ve olgun bireyler olarak yetişebilirler.
Kaynakça
Connolly, M.E., & Green, E. (2009). Evidence-Based Counseling Interventions with Children of Divorce: Implications for Elementary School Counselors. Journal of school counseling, 7, 1-37.
Kelly, J.B., & Emery, R.E. (2003). Children's Adjustment Following Divorce: Risk and Resilience Perspectives. Family Relations, 52, 352-362. https://doi.org/10.1111/J.1741-3729.2003.00352.X
Kelly, J. B. (2000). “Children’s Adjustment in Conflicted Marriage and Divorce: A Decade Review of Research.” Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, vol. 39, no. 8, Aug. 2000, pp. 963–973. https://doi.org/10.1097/00004583-200008000-00007.
Lansford, Jennifer E. (2009).“Parental Divorce and Children’s Adjustment.” Perspectives on Psychological Science, vol. 4, no. 2, Mar. 2009, pp. 140–152. https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2009.01114.x.
